Zojuist CD Opera Proibita binnengekregen, Cecilia Bartoli met aria's uit vroeg 18e eeuws Rome. Daarbij ook een van mijn grootste favorieten: Lascia la spina uit Il Trionfo del Tempo e del Disinanno, van Handel. In wezen dezelfde aria als Lascia ch'io pianga uit de latere opera Rinaldo. En gebaseerd op een sarabande uit Almira.

Het is inmiddels een beetje een afgezaagd stuk geworden. Maar ik kan me nog goed het moment heugen waarop ik 'm de eerste keer hoorde. Op een CD van Marilyn Horne. Handel op zijn best is met een grote SCART-stekker direct aangesloten op de onderbuik. Ik word er week van in de knieen. Deze aria heeft dat effect in sterke mate.

Later nog meer versies van hetzelfde ding. Bartoli op een verzamel-CD (aardig, maar niet bijzonder), weer Bartoli als Almirena in de Rinaldo olv Hogwood, en dan: Miah Persson onder Rene Jacobs, ook als Almirena. Wow! die cadensen.... je weet niet wat je hoort.
Maar deze versie van Bartoli mag er zeker ook zijn.