Aardige tejorie

Bruce Bartlett geeft antwoord op de vraag waarom de demacraten in de VS
het zo moeilijk hebben: te weinig opportunisten.

http://www.realclearpolitics.com/articles/2006/06/the_democrats_problem.html

Jeder Konsequenz....

Onlangs ventileerde Job van R. de volgende theorie: als je als
scheidsrechter een wedstrijd in de hand wilt houden, moet je niet (zoals
de volkswijsheid wil) van het begin af aan heel strak en consequent
fluiten. Niet alleen omdat je dan veel te makkelijk in problemen komt
met reeksen rode kaarten enzo, maar ook omdat het psychologisch niet
werkt. Als je dan een keer je vergist (je laat iets toe, waarvoor je
daarvoor iemand ontzettend geel hebt gegeven of zo), dan valt iedereen
over je heen, en krijg je een opgefokte sfeer.

Erover nadenkende, en mijn eigen zeer beperkte ervaring als scheids
bepeinzende, denk ik dat Job gelijk heeft.

Je kunt beter iets losser, en wat minder consequent zijn. Dan accepteren
spelers ook meer.

Deze theorie doet ook denken aan de dictatoren-wijsheid dat, als je de
baas wilt zijn, je af en toe hard, zelfs wreed, moet optreden, maar ook
af en toe heel toegeeflijk en lief. Die onberekenbaarheid schept angst
en gezag. Voorspelbaarheid is mooi, maar je wordt er wel kwetsbaar door.

Leuk voor een democratie, maar je hebt er natuurlijk niks aan.

John Le Carre; A Little Town in germany

In de britse ambassade in Bonn (de kleine stad uit de titel) verdwijnt een medewerker van duitse komaf (Leo Harting), alsook een aantal zeer belangrijke en geheime documenten. Alan Turner wordt vanuit Londen gezonden om eea uit te zoeken. En de achtergrond blijkt nu eens niet sionage door de Sowjets te zijn, maar de opkomst van een nieuwe duitse leider, zekere Karfeld. Deze wil toenadering tot de Sowjet-Unie zoeken, en Duitsland een eigen weg laten gaan. Turner ontdekt na veel melodramatische vijven en zessen in de ambassade dat harting ontdekt heeft dat die Karfeld eigenlijk een oorlogsmisdadiger is. Maar door verjaring zou hij niet meer te pakken zijn. En Harting is van plan Karfeld te vermoorden.



Daar komt de plot in grote lijnen op neer, en dat is al vrij mager. Maar het echte probleem zit in de achtergrond, en dan vooral de figuur van Karfeld. Dit is een wat ongedefinieerd personage, door Le Carre als een soort fascist getekend. Dit alles tegen de achtergrond van vage crises in de EEG,studentenopstanden, en de veronderstelde wankelheid en valsheid van de BRD. De massa-bijeenkomsten van Karfeld zijn rechtstreeks weggelopen uit de jaren 30: Mannen met leren jassen, fakkels, knokploegen, volksgezang, en ellenlange toespraken. Door le Carre wordt de sfeer van dit alles getekend met zijn gebruikelijke ominueze innuendo's.



En hier gaat Le Carre de (in het boek ook permanent boven Bonn en het Rijndal hangende) mis in. Want de BRD is wel degelijk stabiel gebleken. Er zijn geen nazis aan de macht gekomen, met of zonder leren jassen. En ook stond de westerse beschaving neit op instorten, ondanks het geroep van wat studenten. Maar het boek drijft wel op de geloofwaardigheid van dit alles, en het is nu slechts wat het toen ook al was: modieuze kletspraat.



is er dan niets goed aan het boek? Jawel, het begin is goed, en tot ongeveer 2/3 loopt het ook nog redelijk goed. Daarna wordt het helemaal draderige onzin.


1 * dus.

I due Foscari

Vorige week zaterdag tussen het voetballen door naar I due Foscari
(vroege Verdi) geweest, een voorstelling van de Reisopera. Ik kende deze
opera niet; het is een van die vele vroege Verdi-opera's die zelden
wordt uitgevoerd. Eigenlijk zijn van de pre-Rigoletto-opera's alleen
Nabucco, Macbeth (voorzover die pre-Rigoletto is, want meestal wordt de
zwaar herziene versie uit 1865 opgevoerd), Luisa Miller en misschien
Ernani regelmatig opgevoerd. Bij sommige is dat te begrijpen, maar I due
Foscari was een zeer aangename verrassing. Een prachtige opera, typische
Verdi-muziek, snel lopend verhaal: je verveelt je geen moment.

En de uitvoering was adequaat: redelijke regie, en een uitblinkende
Lucrezia in de persoon van Oxana Shilova.

Krauthammer over Gaza

Charles Krauthammer over het recente incident met de doden op het Gaza-strand. Stevige taal, maar gelijk heeft ie wel.

Ed McBain: See them die **

Een oude McBain, uit 1960. En een vrij experimentele: de gebruikelijke hoofdrolspelers (Carella c.s.) spelen slechts een ondergeschikte rol, en dan ook nog pas op het einde. Het boek beschrijft een zondag in een Portoricaans ghetto, waar langzaam maar zeker de zaken uit de hand lopen, alleen niet op de manier die je in het begin van het boek verwacht.

Een aantal verhaallijnen lopen door elkaar, en het voert hier te ver om er diep op in te gaan. Maar het is wel erg humanistisch allemaal, tegenwoordig zouden we het ook politiek-correct vinden: veel nobele Portoricanen die op juiste moment Het Goede kiezen, scherp afzetten tegen racisme (Andy Parker), jeugd die voor galg&rad opgroeit heeft ook andere keuzes, etc, etc.

En het verhaal klopt ook niet erg. Met name die belegering van het huis waar de boef Miranda zit, is onwaarschijnlijk. De man kan vanuit zijn raam gewoon op de menigte schieten als hij dat zou willen. Hij doet het niet, en ongetwijfeld was men in 1960 minder weekhartig dan nu, maar ik denk dat nen ook toen gewoon de straat ontruimd zou hebben. En dan de politieman Hernandez, die ligt dood te bloeden. Waarom wordt die niet weggehaald? Het lijkt zelfs alsof Byrnes (de commandant) er helemaal niet op is gespitst. En verder blijkt dat de politie gewoon Miranda kan neerschieten als ze de kans krijgen. Dat ging in 1960 ongetwijfeld anders dan nu. Maar waarom doen ze dat dan niet? Ze hebben scherpschutters, en Miranda evrtoont zich af en toe voor het raam. In plaats daarvan krijgen we allemaal ingewikkeld gedoe met een Carella die zich als priester verkleedt, etc.

Kortom: een zootje. Maar toch, maar toch. Het verhaal is onwaarschijnlijk, het verhaal is ook braaf, bijna zoetig, maar het werkt wel. Die stemming van een hete zomerdag wordt effectief geschapen, en werkt ook op de lezer. En ook de Positieve Boodschap komt, ondanks de naieve toonzetting, toch aan bij de lezer. Als thriller is er een hoop mis mee, maar het boek werkt toch wel. vreemd, en dus 2 **.

Charles Cumming: The Hidden Man ****

Waarschuwing: als u het boek nog wilt lezen, kunt u beter niet verder lezen.

Tweede boek van de schrijver van A Spy by Nature

De vader van Mark en Ben Keen wordt vermoord. Zij proberen erachter te
komen hoe die vork aan de steel zit, en graven in het verleden van hun
vader als spion. Een en ander wordt gecompliceerd door het feit dat Mark
werkt voro een nachtclubeigenaar die contacten heeft met de russische
mafia.

Het knappe van Cumming is dat hij dit soort verhalen zo op het oog heel
realistisch opschrijft. De scene waarin Ben met zijn vader gaat eten in
een zeer duur hotel (het Savoy) en zich daar ongemakkelijk voelt is zeer
geloofwaardig. En de moord op Mark aan het einde is weliswaar onverwacht
(je denkt toch: het loopt goed af), maar ademt ook realisme. En dat geldt
ook voor de bureaucratische verwikkelingen bij de diverse geheime
diensten. (Vooral de slotscene met de woedende Quinn is prachtig.) En de
fraaie scene waarin Mark door de geneime dienst de computergegevens van
zijn baas laat copieren, en ze door een samenloop van omstandigheden bijna
worden ontdekt.

Het verhaal zit goed in mekaar, het is uitstekend geschreven, en het ademt
realisme. Geen glamour, geen heldendom. Maar er mist toch iets, en dat is
de mogelijkheid tot identificatie met de hoofdpersonen, de beide broers
Keen.

Ben is een kunstschilder. Waarom? Waarom niet een boekhouder, of een
systeemontwerper, of een leraar? Maar nee: kunstschilder. En Mark is dan
inderdaad een soort boekhouder, of althans financiele man, maar dan weer
wel voro een nogal megalomane clubeigenaar. Dat is tot daar aan toe: in
tegenstelling tot het kunstenaarschap van Ben speelt het een rol in het
verhaal. Maar onwaarschijnlijk is dan weer wel dat hij heel braaf en naief
is, en nauwelijks door lijkt te hebben hoezeer zijn collega's niet deugen.
Dat klopt niet: zo'n man van de wereld als Mark moet gezien hebben wat
voro vlees hij in de koop had, en als hij inderdaad zo'n goede vent zou
zijn als hij wordt neergezet, zou hij een andere baan hebben gezocht en
gevonden.

Hoe dan ook: de ongeloofwaardigheid van beide broers doet afbreuk, en
daarom "slechts" 4 ****.