Brown vs. Board of Education

Het amerikaanse hooggerechtshof heeft gisteren met een 5-4 meerderheid een
belnagrijke beslissing genomen: het befaamde arrest uit 1954, Brown vs.
Board of Education (van Topeka, Kansas), waarop de desegregatie van
scholen was gebaseerd wordt teruggegraaid. Althans: als je de eerste
schreeuwverhalen moet geloven.

Het zit iets ingewikkelder. "Brown" is de basis geweest waarop vooral in
de jaren 60 en 70 een reeks van vervolgvonnissen is gekomen, die het
merkwaardige "busing" (het slepen met kinderen om de raciale verhoudingen
in scholen gelijk te trekken) mogelijk maakten. Dat was altijd al een
omstreden zaak, en zeker de laatste tijd stond het bovendien allerlei
hervormingen in de weg.

Het Hooggerechtshof heeft nu gezegd dat het maken van raciaal onderscheid,
ook met de beste bedoelingen, iha niet zoon goed idee is. Uitzonderingen
blijven mogelijk. Maar in principe mag een kind niet meer tegen de zin
naar een andere school dan de voro de hand liggende vervoerd worden alleen
maar omdat het kind een bepaalde koeleur heeft.

"Brown" is ook niet weg, maar veel van de vervolgellende wel.

Terzijde; in de NYTimes van vandaag schrijft Juan Williams over Thurgood
Marshall, de advocaat die in 1954 namens de NAACP deze zaak won, en die
later rechter in het Hooggerechtshof werd:

[over "brown" en de achtergrond daarvan]:

"His response was that seating black children next to white children in
school had never been the point. It had been necessary only because
all-white school boards were generously financing schools for white
children while leaving black students in overcrowded, decrepit buildings
with hand-me-down books and underpaid teachers. He had wanted black
children to have the right to attend white schools as a point of leverage
over the biased spending patterns of the segregationists who ran schools —
both in the 17 states where racially separate schools were required by law
and in other states where they were a matter of culture.

If black children had the right to be in schools with white children,
Justice Marshall reasoned, then school board officials would have no
choice but to equalize spending to protect the interests of their white
children."

Affijn, ik vreesd dat we deze ellende in NL nog gaan krijgen.

m

_______________________________________________
OH mailing list
OH@listserver.tue.nl
http://listserver.tue.nl/mailman/listinfo/oh

opdat hun stemmen altijd gehoord worden

Dit is verbazend (vanTT):

Bij de strijd om het stemgewicht van
Polen in de EU heeft premier Jaroslaw
Kaczynski de Tweede Wereldoorlog als
argument ingezet.Het aantal stemmen van
de lidstaten is gebaseerd op het aantal
inwoners.Dat zou hoger zijn geweest als
de oorlog er niet was geweest,zei hij
in een interview met de Poolse radio.

Zonder de oorlogsjaren zou Polen nu een
natie van 66 miljoen inwoners geweest,
rekende de premier de luisteraars voor.
Tussen 1939 en 1945 kwamen 6,5 miljoen
Polen om,onder wie 3,5 miljoen joden.

Polen lijkt niet akkoord te gaan met
het inleveren van stemmen,waardoor de
hele top in Brussel kan mislukken.

Das Leben der Anderen

Gisteravond Das Leben der Anderen gezien.

Was het een goede film? Ja, als een soort sprookje wel. Spannend, mooie
moraal, mooi gefilmd, min of meer happy end.

Maar de film is ook gekenschetst als een film over de Stasi, het leven
in de DDR. En dar is ook wel reden toe, want in de detaillering (decors,
kleding, enzovoort) wordt duidelijk geprobeerd die tijd zo goed mogelijk
neer te zetten.

Maar afgezien van die aankleding lukt dat toch niet. En dat komt doordat
de plot voorrang heeft gekregen boven het realisme. Op teveel plaatsen
worden onwaarschijnlijkheden of zelfs ongerijmdheden voor lief genomen
om de plot maar voorwaarte te helpen.

Voorbeelden:
- de Stasi-kapitein Wiesler krijgt min of meer solo de
verantwoordelijkheid om Dreymann af te luisteren. Hij zit daartoe 12 uur
per dag of zo op de zolder van het gebouw waarin Dreymann woont. Dat is
onwaarschijnlijk, want in werkelijkheid doe je dat natuurlijk met meer
mensen (en niet alleen met een nachtdienst, in de persoon van Leye), en
het is ook niet nodig om op de zolder van dat huis te zitten (heel
riskant ook trouwens) omdat men ook in de DDR de beschikking had over
radio. Bovendien: waarom wordt niets opgenomen van de gesprekken in het
huis van Dreymann?

Dit zijn allemaal wezenlijke zaken in het verhaal, omdat deze setting
Wiesler in staat stelt Dreymann te beschermen. Maar juist darom zou in
werkelijkheid de Stasi het anders hebben georganiseerd.

- als de afluisterapparatuur wordt geinstalleerd, zien we het volgende:
in een doodstille straat staat Wiesler naar het huis van Dreymann te
staren, en af en toe wat in een boekje te schrijven. Valt dat niet erg
op? En als Dreymann dan uiteindelijk het huis verlaat, loopt Wiesmann
naar een zeer opvallend busje, en tikt op de wand, waarna vervolgens in
de nog steeds doodstille straat een stuk of zeven man in ganzenpas het
huis benaderen. Ziet niemand dat? En zou niemand dat al of niet per
ongelijk tegen Dreymann kunnen zeggen? Maw: neemt men hier niet een
belachelijk risico?

Bovendien wordt de afluisterapparatuur belachelijk snel geinstalleerd.
Het hele huis wordt gewired in 20 minuten, zonder ook maar 1 spoor
achter te laten. Jaja.

- Op een gegeven moment ontwikkelen Dreymann en zijn vrienden een plan
om te onderzoeken of zijn huis wordt afgeluisterd. Zij praten over een
plan om in de kofferbak van een auto via een met name genoemde grenspost
iemand naar West-Berlijn te smokkelen. Ze doe nhet neit echt, maar als
die auto dan extra zou worden onderzocht, weten ze "zeker" dat het huis
wordt afgeluisterd. Raar plan, want het zou hoe dan ook Dreymann
verdacht maken, ook als die auto leeg zou zijn. Maar goed, het zijn
kunstenaars.

Affijn, de auto wordt niet onderzocht, en de chauffeur meldt dat
telefonisch met zoveel woorden vanuit West-Berlijn aan Dreymann. Een
telefoontje over de grens dus. Is dat niet erg riskant?

- Aan het einde, na de Wende, zit Dreymann zijn eigen dossier te lezen.
En hij ziet daarin de ongerijmdheden. Wij weten dat dat komt doordat
Wiesler hem heeft beschermd, maar hijzelf weet dat niet. Dan komt hij in
zijn dossier tegen dat Wiesler na de affaire is gedegradeerd. is het
niet erg raar dat een dergelijke melding in Dreymanns dossier staat?

Het irritante is dat al deze ongerijmdheden makkelijk te omzeilen waren
geweest, op de eerste na. men had Dreymann gewoon wat nader onderzoek
naar Wiesler kunnen laten doen, en dan op die degradatie laten stuiten.
De melding vanuit West-Berlijn had in code kunnen plaatsvinden. De
observatie van Dreymann had heel goed wat minder ostentatief kunnen
plaatsvinden.

Tenslotte; de minister, Hempf, rijdt in een verlengde Volvo 264
dienstauto. Dat klopt, DDR-hoogwaardigheidsbekleders reden inderdaad n
dat type auto. Maar waarom maakt ie zoon raar geluid?

Kortom: mooie film, maar had makkelijk veel beter kunnen zijn als men
meer aandacht aan het scenario had besteed.

m

VVD

In de PvdA hebben ze problemen, omdat ze eigenlijk geen koers hebben. Ze
willen geen VVD of D66 zijn, maar ook geen SP. Maar ze willen wel
kiezers van beide groepen trekken. Eigenlijk heeft de PvdA geen
kern-electoraat meer.

In de VVD hebben ze ook een probleem: ze hebben maar liefst 2
kern-electoraten: de gewone liberalen en de Verdonkisten, die graag erg
veel aandacht besteden aan zaken als immigratie en integratie.

En dat leidt tot komische taferelen. We hadden al de
lijsttrekkers-verkiezing, met de strijd tussen Rutte en Verdonk, toen
kregen we de campagne zelf, waarin Verdonk in feite haar eigen campagne
voerde, en na de verkiezingen de geaborteerde "cafe-coup" van Verdonk.
En sindsdien zitten verdonk en Rutte in 1 fractie.

Vorige week verscheen er een interview met Verdonk in de HP, waarin ze
over Rutte zei dat ie weliswaar fatsoenlijk, maar niet echt rechts was.
Een vrij onschuldige uitspraak, die door velen als compliment zou worden
opgevat. En bovendien juist, lijkt me, iig waar het die rechtsheid betreft.

Maar Rutte schoot in de gordijnen. Crisis! Fractievergadering! maar
gelukkig, Rutte en Verdonk kwamen gearmd naar buiten, en alles was weer
botertje tot de boom. Tot dit wiekent, toen Rutte in een interview in de
Telegraaf allemaal stoere dingen riep: "Wie zichzelf niet kan
wegcijferen voor de liberale visie,die hoepelt maar op." En fractieleden
mochten in de pers alleen over hun eigen portefeuille praten. Tot zover
zijn liberale visie.

Ik snap hier niks van. Het zou kunnen zijn dat dat interview er al zat
aan te komen, maar als dat niet zo is, is het verschrikkelijk stom. Gooi
Verdonk eruit, en als je dat niet doet, wacht op het volgende incident,
en doe het doen. Of treedt terug. Misschien is dat het beste.

m