Fukuyama rides again (2)

Hier de reaktie van Charles Krauthammer op Fukuyama's In memoriam voor de neo-cons. Eerder schreef ik er hier over.

de productivteit van de vergrijzing

Dat is een probleem: niet alleen neemt het aandeel van de zorg toe in de
economie, maar ook blijft de ontwikkeling van de produktiviteit in die
sector achter bij de rest van de economie, hetgeen ervoor zorgt dat de
zorgkosten neit alelen als totaal, maar ook als eenheid sneller stijgen
dan het gemiddelde (het orkerst/strijkkwartet/kapper-effect).

Maar dit biedt uitkomst:
http://news.yahoo.com/s/afp/20060314/lf_afp/afplifestylejapan

Goed plan.

Setright

Ik verneem (6 maanden later) dat de auto-journalist LJK Steright is
overleden.

Dit is het in memoriam dat Gavin Green, de huidge hoofredacteur van Car,
aan hem wijdde.

http://www.nzmotorsport.co.nz/content/newsarticle.cfm?pLive&id=6025

De vleugels van Verbeek

Afgelopen zondag heb ik me zitten verbazen over Gertjan Verbeek, de
trainer van Heerenveen.

Wat was het geval? FC Utrecht miste alle voor de hand liggende
vleugelverdedigers door blessures en schorsingen, en was dus gedwongen
met noodoplossingen te komen.

Dat betekende: aan de linkerkant de 19-jarige Erik van Buren, die voor
het eerst in het eerste 11tal speelde, en aan de rechterkant de
middenvelder Hans Somers. Beide spelers misten ervaring als vleugelback.
Somers is bovendien voor die positie aan de trage kant, maar hij is
natuurlijk wel een ervaren voetballer.

Wat stelde Verbeek daartegenover? Aan de linkerkant de snelle,
opportunistische Nilsson, en aan de rechterkant de handige aar nogal
langzame Yildirim.

In de wedstrijd werd al snel duidelijk dat Van Buren het moeilijk had
tegen Nilsson. Maar tot kansen leidde dat niet. En ook werd duidelijk
dat Yildirim niets in te brengen had tegen Somers.

Verbeek liet deze situatie bestaan tot diep in de tweede helft, ook
ruimschoots nadat FC Utrecht op 1-0 was gekomen. Pas tien minuten voor
het einde wisselde hij Yildirim voor Prager. Die ging op de plaats van
Nilsson spelen (op links dus), en Nilsson kwam naar rechts. En daar
bleek hij veel sneller dan Somers, zoals verwacht. Somers hing als een
waterskier achter aan het shirt van Nilsson.

Ik snapte niet waarom Verbeek niet al eerder Yildirim en Nilsson
omwisselde. Yildirim zou tegen Van Buuren steeds naar binnen zijn
gekomen, over Van Buurens zwakke linkerbeen. Maar veel belangrijker:
Nilsson zou het Somers veel lastiger hebben gemaakt dan Yildirim. Een
achteruitgang kon het niet wezen.

nationale kampioenen

Met verbazing en ook wel vrolijkheid zit ik te kijken naar die rage om
"nationale kampioenen" te maken, dus bedrijven die een sterke thuisbasis
hebben, en op basis daarvan groot zijn en buitenlandse overnames plegen.

helemaal absurd wordt dat in de nutssector.

het italiaanse bedrijf Enel wil het franse nutsbedrijf Suez (tevens
eigenaar van Electrabel) overnemen. Wat doet de franse overheid? De
bekokstooft (zo lijkt het tenminste0 een snelle fusie van Gaz de France
met Suez. Zo ontstaat een "nationale kampioen" met een marktaandeel van
(op gasgebied) ik meen 87% in Frankrijk. Een vrijwel monopolist dus.

En Frankrijk denkt dat het nationale belang ermee is gediend. En dat slaat
natuurlijk nergens op. Integendeel.

Want wat gebeurt er, aangenomen dat die fusie doorgaat? De franse kampioen
gaat lekker in het buitenland overnames doen, bijvoorbeeld Essent opkopen.
Prachtig. Maar Nederland is een concurrerende markt, en er wordt voor
gezorgd dat er niet 1 partij een (bijna)monopolie krijgt. Dus moet de
nieuwe eigenaar van Essent hier sterk concurrerende tarieven vragen. En
hoe bekostigt ie dat? Door natuurlijk het bijna-monopolie op de thuismarkt
te gebruiken.

Dit gaat er dus op neer komen dat de franse consument de nederlndse
consument gaat subsidieren.

In wiens belang is zo'n fusie eigenlijk? Niet in dat van de franse
consument, dat is duidelijk. Wel misschien in het belang van de
nederlandse consument, maar dat zal in Parijs wel geen overweging zijn
geweest. Misschien in het belang van de top van beide bedrijven, want die
kunnen lekker ondermekaar zaken blijven doen. En de top van Gaz de France
gaat erop vooruit in status.

Maar daat het franse publiek dze flauwekul voor zoete koek slikt is
opmerkelijk.

Maar de rest van de wereld kan er zijn voordeel mee doen.