Figaro in Amsterdam

Gisteravond naar le Nozze di Figaro geweest, een van de producties uit de "daPonte-trilogie" in Amsterdam.



Ik was niet diep onder de indruk. Om te beginnen de muzikale kant van de zaak.



Het is heel moeilijk te zeggen wat iemand nou tot bv een "Mozart-dirigent" maakt. Misschien is het ook grotendeels gelul. Dat neemt niet weg dat ik sterk de indruk heb dat Ingo Metzmacher geen Mozart-dirigent is. De hele uitvoering was nogal hoekig, en hoewel er eigenlijk weninig op het orkestspel was aan te merken, kwam het toch niet altijd even goed tot leven.



Daar moet wel worden bijgezegd dat de enorme zaal van het Muziektheater, het eveneens enorme podium niet hielpen. Daarbij kwam dan ook nog eens de regie die had bepaald dat veel actie ver achterop het podium of op een loopbrug een meter of 5 boven het podium moest plaatsvinden. het gevolg is dat er forse afstanden zijn tussen zanger en orkest, en dat dus subtiele timing moeilijk te bereiken is. Dat gezegd hebbende: een jaar of 10 geleden speelde Harnoncourt ook Figaro in Amsterdam, en toen was daar veel minder van te merken (al had die niet met die loopbrug te maken).



Verder had men zich hier en daar wat vrijheden in de partituur veroorloofd: thema's uit andere stukken e.d. En Metzmacher begeleidde de recitatieven niet op een piano of klavecimbel, maar op een heuse sunthesizer, een Yamaha. De mogelijkheden van een synthesizer voegen natuulijk wel wat toe, zij het dat ze heel bescheiden werden gebruikt. Waarom niet een klein beetje samplen, als we toch dat soort zaken aan het proberen zijn?



De zangers waren door de bak genomen goed. Absolute uitblinker was Luca Pisaroni, de Figaro van dienst. Uitstekende zanger, deed het ook goed op het toneel. Hij gaf een spetterende Non piu andrai ten beste, een van de momenten waarop het ook met het orkest wel allemaal klopte. Zijn Susanna, Danielle de Niese (een paar jaar geleden een prima Cleopatra in Giulio Cesare) was ook OK. En zeer positief viel ook op Maite Beaumont, de Cherobino.



Het optreden van Charlotte Margiono in de bijrol van Marcellina was opmerkelijk. Natuurlijk, ze speelde een thuiswedstrijd, maar dan nog: ze toonde een stevig komisch talent, en ze zong vooral haar (enige) aria Il Capro e la capretta dusdanig dat ze kans zag een van de sterren van de avond te worden. Fantastisch.



Maar hoe zat het met de wat mij betreft belangrijkste rol, die van de Gravin? Hmmm. In het blad Odeon deelde de zangeres Cecilia Costea mede dat ze eigenlijk al Mozart achter zich had gelaten. Ze zong nu vooral Verdi en Puccini. Dat zal ze ongetwijfeld voortreffelijk doen, zo te horen. Maar ik was bijvoorbeeld van haar Dove sono niet diep onder de indruk. Ze zong de aria keurig en foutloos, met (zoals tegenwoordig gelukkig steeds meer gebruikelijk) een paar variaties in het dacapo. Maar er waren geen rillingen op het ruggebeuren, en dat is toch eigenlijk wel de bedoeling van Dove sono. Ze werd hier trouwens ook niet geholpen door het orkestspel, vrees ik. Maar haar optreden als geheel was competent en adequaat. Ik zal haar in de gaten houden, vooral als ze Tosca of zoiets zingt.



En dan de regie. Uiteraard konden de regisseurs Jossi Wieler en Sergio Morabito Figaro niet gewoon in de 17e of 18e eeuw laten spelen. Dat zou oubollig zijn, en dan zouden ze ook geen baanbrekende regisseurs zijn. Wat werd het deze keer? Een auto-showroom waarin centraal een groene Fiat 850 spider prijkte. Mooie auto trouwens. En boven het toneel hing een enorm logo met de naam Almaviva. Datzelfde logo zat in plaats van het Fiat-embleem op de 850. Blijkbaar was de graaf een soort autofabrikant. En om het helemaal af te maken liep Cherobino in een monteursoverall rond. Helaas is er in het libretto van Da Ponte geen enkele verwijzing naar auto's. Ik vermoed dat dat komt doordat die er toentertijd nog niet waren, anders had Da Ponte zeker ook een auto-showroom als plaats van handeling gekozen.



Kort en goed; het sloeg nergens op. Je hebt altijd lastige anachronismen als je opera's in een andere tijd plaatst, maar soms werpt een contemporaine setting wel een nieuw licht op het drama. In dit geval was daarvan geen sprake. Het was alleen maar verwarrend.



Verder "liep" de voorstelling wel. De handeling was duidelijk, de komische effecten kwamen doorgaans goed tot hun recht. Minpunt was de slotscene (in de tuin). We zagen de protagonisten op het podium staan zingen, maar ze deden niks. Wat ze zouden moeten doen (of willen doen?) was ondertussen boven hun hoofd op een projectie-scherm te zien. De tuinscene is altijd moeilijk begrijpelijk te maken, maar in dit geval was er geen touw aan vast te knopen als je het stuk niet kent.



Al met al: een aardige Figaro, met vooral in de zang een paar hoogtepunten. Maar toch overheerste bij de thuisreis een lichte teleurstelling. Figaro is een van mijn favorieten: een prachtig stuk, met heel veel mogelijke hoogtepunten. Maar daar werden er niet veel van gebruikt. Gelijkspel.

LDA gewenst

Liberaal-Demokraties Appel, een combi van verliezende liberale partijen
vleugels: D66, grootste deel VVD, Bossianen, GL grotendeels.

:)

m

Altman overleden

De Amerikaanse filmregisseur Robert
Altman is op 81-jarige leeftijd
overleden.Hij stierf in een ziekenhuis
in Los Angeles.

Altman brak in 1969 internationaal door
met MASH,een zwarte komedie over een
veldhospitaal in de Koreaanse oorlog.
Andere bekende films van Altman zijn
Nashville,The Player en Gosford Park.

Altman werd vijf keer genomineerd voor
een Oscar,maar won nooit.Wel ontving
hij dit jaar een ere-Oscar en kreeg hij
in 2002 op het Filmfestival van Berlijn
een Gouden Beer.Zijn laatste film,uit
februari,was A Prairie Home Companion,
met Meryl Streep en Woody Harrelson.

===========================

MASH vind ik overschat, maar Nashville en the Player zijn prachtige films.
En ook Short Cuts, the Wedding, McCabe and Mrs Miller, de tv-serie Tanner
88, etc, etc.

A Praire Home Companion ken ik niet, maar het klinkt goed.

m

Milton Friedman overleden

Een held.

=========

De Amerikaanse econoom en winnaar van
de Nobelprijs Milton Friedman (94) is
overleden.Met zijn monetarisme was hij
een van de invloedrijkste economen van
de 20ste eeuw,al was hij omstreden.

Het monetarisme wil vooral inflatie
tegengaan.Friedman bestreed de theorie
van John Keynes,die zei dat de overheid
de economische conjunctuur kan sturen.
Friedman zwoer bij de vrije markt.

In 1976 kreeg Friedman de Nobelprijs
voor Economie.In de jaren 80 omarmden
de Amerikaanse president Reagan en de
Britse premier Thatcher zijn ideeën.
Nog steeds passen veel centrale banken
de principes van Friedman toe.

enig

Dit is enig.

http://www.youtube.com/watch?v=cjvC02p8hIY&mode=related&search=

het mooiste komt als ze eigenlijk al klaar is.

m

Zo zijn ze

Afgelopen donderdag ben ik naar een voorstelling van Zo zijn ze geweest: een bewerking door een stel jonge groningers van Cosi fan tutte. Het verhaal is, redelijk geloofwaardig, verplaatst naar een teality-tv show. Dat werkt goed, en bovendien geeft het de gelegenheid om uit te pakken met wat aaardige (maar niet noodzakelijke) video-effecten.



Wezenlijker zijn de muzikale aanpassingen. Er zijn 6 "zang"-rollen overgebleven: Don Alfonso (nu de presentator van de reality-show), Despina (nu zijn hulpje), Ferrando en Guglielmo en Dorabella en Fiordiligi. Ferrando en Guglielmo zijn rappers, en rappen dus alles (met hulp van een ook op het podium aanwezige beatmaster), en Dorabella en Firodiligi zijn klassieke zangeressen. Zij zingen een aangepaste versie van de originele Mozart-muziek, begeleid door een eveneens op het podium aanwezig orkestje bestaande uit viool, cello en piano. Despina en Don Alfonso zingen in de R&B-stijl. 3 muzikale stijlen dus (R&B, hiphop en klassiek), op 1 podium, in 1 stuk.



En het klinkt msischien onwaarschijnlijk, maar het werkt nog ook. De bewerking van het verhaal leeft in redelijke mate, en de combinatie van stijlen werkt ook, zelfs tegelijkertijd, bijvoorbeeld in kwartetten of sextetten. Het raamwerk is dan meestal het originele raamwerk van Mozart en Da Ponte, maar naast de klassieke lijnen horen we ook R&B-uithalen en razendsnelle rap met de bijpassende beat.



De uitvoering is levendig en enthousiast, en qua niveau doorgaans adequaat. Alleen de Don Alfonso had donderdag een slechte dag (hoop ik), want bij hem ging erg veel mis.



Al met al: erg leuk, en warm aanbevolen.