Kosten immigratie voglens Flip de Kam

Flip de Kam beweert in de NRC van woensdag dat de NL staat bij een gemiddelde immgrant een verplichting aangaat (het gaat dan om het toekosmtig recht om uitkeringen; zaken als huursubsidie etc niet meegerekend) van ongeveer EUR 200.000 (contante waarde).

Natuurlijk staan daar vaak ook opbrengsten tegenover, maar lang niet altijd. Hoeveel een gemiddelde immigrant per saldo kost is dus onduidelijk (ik neem aan minder dan die 2 ton). Ik vraag me af wat de werkelijke gemiddelde kosten zijn, in contante waarde.

De vooruitgang schrijdt voort

Ik las dat die precisiebommen (bommen die zichzelf bijsturen, en naar het doel geleid kunnen worden) zo goed zijn, dat het in veel gevallen niet meer nodig is om er explosieven in te stoppen. Dus vliegt men in Afghanistan nu in veel gevallen rond met bommen met daarin 250 kg beton.

Dat is nou vooruitgang...

HArlan Coben; The Innocent ***

Waarschuwing: als u het boek nog wilt lezen, en u wilt niets van de plot weten, dan kunt u beter niet verder lezen.

Zoals gebruikelijk bok Harlan Coben begint The Innocent uitstekend: de hoofdpersoon, een brave borst die ooit wegens doodslag is veroordeeld (min of meer ten onrechte) krijgt een hoop onbegrijpelijke maar wel angstaanjagende voorvallen over zich heen. En daarna ook onrechtvaardigheid, die de lezer zelfs boos maakt. De spanning loopt hoog op.

Maar zoals eveneens gebruikelijk bij Coben wordt de plot wel erg vergezocht en ingewikkeld. Op een gegenven moment wordt een en ander zo onwaarschijnlijk dat ik dacht; het zal wel.... Coben gebruikt bovendien een wel erg onwaarschijnlijke kunstgreep: op een gegeven moment treedt een figuur op die een encyclopedische kennis heeft van alle streiptease-danseressen e.d. in verleden en heden in de VS. Dat is ongeloofwaardig, en ik het verhaal ook eigenlijk niet nodig.

En aan het het eind, als de eigenlijke booswichten zijn gedood of gepakt, weet Coben nog maar liefst drie grote verrassingen te presenteren die het verhaal rond maken, maar die de lezer toch niet echt ziet aankomen. Dat is knap, en de plot zit ook sterk in mekaar. En daaarnaast schrijft Coben goed: lichte, af en toe geestige, toon, geen onnodige stoere praat, als de emoties een rol moeten spelen, doet hij dat volkomen geloofwaardig.

maar de onwaarschijnlijkheid van de plot levert toch slechts drie sterren op.

The Bassarids

Afgelopen woensdag ben ik naar de opvoering van The Bassarids in Amsterdam geweest. (The Bassarids is een opera van Hans Werner Henze.)

Ik kende het stuk niet, en in eerste instantie was het vooral nogal Richard Strauss-achtig. Gaandeweg begon de kracht van het stuk op ziczlf te staan. Het verhaal gaat om het conflict tussen de koning van Thebe, Pentheus, en de bevolking van die stad. Pentheus is een verstandige, ingetogen, zelfs kuise rationbalist, terwijl de bevolking achter de god Dionysos aanloopt. Het conflict wordt 'gewonnen" door Dionysos, maar wel zodanig dat deuidelijk is dat de nederlaag van Pentheus, uitlopend in zijn dood, een tragedie is.

Henze en de librettisten Auden en Kallman kiezen eigenlijk geen partij, en dat maakt de opera sterk. In de muziek wordt erg zwaar geleund op (inderdaad indrukwekkende) koorpartijen, en verder is niet alleen de invloed van Strauss maar vooral ook van Mahler te horen. De muziek is op zichzelf niet bijzonder meeslepend, maar in combinatie met de handeling op het toneel wel bijzonder effectief, vooral op het einde van het stuk. Vooral de breedte van het spectrum dat Henze gebruikt is indrukwekkend: harde fortissimo's, maar ook zachte a capella stukken voor een of twee stemmen, min of meer lyrische passages versus zeer "hoekig" gezongen stukken, enzovoort. Ik zat ademloos te kijken, maar vooral ook te luisteren. In de boeken wordt Henzes muziek "neoklassiek" genoemd, maar ik zou het liever "neolaatromatisch": noemen.

Voorzover ik kon horen (ik kende het stuk niet, dus ik kon niet vergelijken) was de opvoering zeker adequaat, met glansrollen voor het koor en voor de Amerikaan Tom Randle die Dionysos voor zijn rekening nam.

Regisseurs van opera's willen nog wel eens met opvoeringen komen die vooral moeten laten zien hoe briljant ze zelf wel niet zijn, en niet bijdragen aan het stuk zelf. Daar was in dit geval geen sprake van. Regisseur Peter Stein had een buitengewoon effectieve regie in mekaar gedraaid. Daarin werd overvloedig gebruik gemaakt van vuur en vlammen (onder andere bij het in brandsteken van het paleis van Pentheus.) Misschien dat doordaaor de luchtverversing in de zaal op groere capaciteit moest draaien dan normaal. In ieder geval was die duidelijk en hinderlijk te horen bij de zachte passages. Eerder is die luchtverversing me nooit opgevallen in het muziektheater.

Wouter Bos

Wouter Bos heeft een boekje geschreven. Ik hoorde gisteren op de radio hem daar wat over zeggen. Het moet allemaal nders en beter in Nederland.

Hij haalde daarbij een "voetbalmetafoor" aan. je had vroeger het nederland "onder Advocaat en Kluivert", en nu het nieuwe Nederland "onder Van Basten, Kuijt en Boulahrouz". Meer teamgeest, enzovoort, enzovoort.

Ik vond die "voetbalmetafoor" gebracht met die enigszins zijige, beschaafd gearticuleerde stem nogal treurig. De heilige Van Basten, die ideale jaren-50-schoonzoon Kuijt, en de politiek zeer correcte Boulahrouz, schei toch uit.

Wie is daar nou tegen? maar dat is ook net het punt: Bos doet net alsof je geen keuzes hoeft te maken, alsof je met een zoet geurende woordenbrij kunt maskeren dat er naast voordelen ook nadelen zijn. En hij doet alsof het mild glimlachend intrappen van open deuren diepzinnig is.

Ik ga dat boekje maar niet lezen.

Eugene McCarthy

Een fraaie column van George Will in de Washington Post over de onlangs overleden Eugene McCarthy.

Vooral die uitval naar McCain-Feingold is fraai: "But, then, McCain-Feingold was written by incumbents to protect what they cherish: themselves."

En natuurlijk de observatie dat het juist belangrijk is dat een kleine staat als New Hampshire het primary-circus aanvoert, omdat die geringe omvang outsiders een kans geeft.

Krauthammer over Israel

Charles Krauthammer
ziet
gunstige ontwikkelingen in het Israelisch-Palestijns conflict. Hij stelt het allemaal wat makkelijk voor, maar ik denk dat hij in de kern gelijk heeft.

De rode kaart van N'Kufo

Blaise N'Kufo kreeg gisteren van scheidsrechter Van Egmond rood, omdat hij zou hebben nagetrapt. En inderdaad: N'Kufo trapte in de lucht na een
overtreding op hem.

Maar er waren twee rare dingen.
1. Het was geen overtreding waarna natrappen zich voordoet. Geen
irritatie, niks bijzonders.
2. N'Kufo raakte niemand. Hij kwam niet eens in de buurt.

Volgens mj was er wat anders aan de hand: door de overtreding was een schoen van N'Kufo los gaan zitten, en N'Kufo maakte die trapbeweging om het ding weer aan te krijgen. Hetgeen niet lukte: toen hij die kaart kreeg was hij die schoen weer aan het aandoen.

Een stommiteit van Van Egmond dus.