In de britse ambassade in Bonn (de kleine stad uit de titel) verdwijnt een medewerker van duitse komaf (Leo Harting), alsook een aantal zeer belangrijke en geheime documenten. Alan Turner wordt vanuit Londen gezonden om eea uit te zoeken. En de achtergrond blijkt nu eens niet sionage door de Sowjets te zijn, maar de opkomst van een nieuwe duitse leider, zekere Karfeld. Deze wil toenadering tot de Sowjet-Unie zoeken, en Duitsland een eigen weg laten gaan. Turner ontdekt na veel melodramatische vijven en zessen in de ambassade dat harting ontdekt heeft dat die Karfeld eigenlijk een oorlogsmisdadiger is. Maar door verjaring zou hij niet meer te pakken zijn. En Harting is van plan Karfeld te vermoorden.
Daar komt de plot in grote lijnen op neer, en dat is al vrij mager. Maar het echte probleem zit in de achtergrond, en dan vooral de figuur van Karfeld. Dit is een wat ongedefinieerd personage, door Le Carre als een soort fascist getekend. Dit alles tegen de achtergrond van vage crises in de EEG,studentenopstanden, en de veronderstelde wankelheid en valsheid van de BRD. De massa-bijeenkomsten van Karfeld zijn rechtstreeks weggelopen uit de jaren 30: Mannen met leren jassen, fakkels, knokploegen, volksgezang, en ellenlange toespraken. Door le Carre wordt de sfeer van dit alles getekend met zijn gebruikelijke ominueze innuendo's.
En hier gaat Le Carre de (in het boek ook permanent boven Bonn en het Rijndal hangende) mis in. Want de BRD is wel degelijk stabiel gebleken. Er zijn geen nazis aan de macht gekomen, met of zonder leren jassen. En ook stond de westerse beschaving neit op instorten, ondanks het geroep van wat studenten. Maar het boek drijft wel op de geloofwaardigheid van dit alles, en het is nu slechts wat het toen ook al was: modieuze kletspraat.
is er dan niets goed aan het boek? Jawel, het begin is goed, en tot ongeveer 2/3 loopt het ook nog redelijk goed. Daarna wordt het helemaal draderige onzin.
1 * dus.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment