Ed McBain: See them die **

Een oude McBain, uit 1960. En een vrij experimentele: de gebruikelijke hoofdrolspelers (Carella c.s.) spelen slechts een ondergeschikte rol, en dan ook nog pas op het einde. Het boek beschrijft een zondag in een Portoricaans ghetto, waar langzaam maar zeker de zaken uit de hand lopen, alleen niet op de manier die je in het begin van het boek verwacht.

Een aantal verhaallijnen lopen door elkaar, en het voert hier te ver om er diep op in te gaan. Maar het is wel erg humanistisch allemaal, tegenwoordig zouden we het ook politiek-correct vinden: veel nobele Portoricanen die op juiste moment Het Goede kiezen, scherp afzetten tegen racisme (Andy Parker), jeugd die voor galg&rad opgroeit heeft ook andere keuzes, etc, etc.

En het verhaal klopt ook niet erg. Met name die belegering van het huis waar de boef Miranda zit, is onwaarschijnlijk. De man kan vanuit zijn raam gewoon op de menigte schieten als hij dat zou willen. Hij doet het niet, en ongetwijfeld was men in 1960 minder weekhartig dan nu, maar ik denk dat nen ook toen gewoon de straat ontruimd zou hebben. En dan de politieman Hernandez, die ligt dood te bloeden. Waarom wordt die niet weggehaald? Het lijkt zelfs alsof Byrnes (de commandant) er helemaal niet op is gespitst. En verder blijkt dat de politie gewoon Miranda kan neerschieten als ze de kans krijgen. Dat ging in 1960 ongetwijfeld anders dan nu. Maar waarom doen ze dat dan niet? Ze hebben scherpschutters, en Miranda evrtoont zich af en toe voor het raam. In plaats daarvan krijgen we allemaal ingewikkeld gedoe met een Carella die zich als priester verkleedt, etc.

Kortom: een zootje. Maar toch, maar toch. Het verhaal is onwaarschijnlijk, het verhaal is ook braaf, bijna zoetig, maar het werkt wel. Die stemming van een hete zomerdag wordt effectief geschapen, en werkt ook op de lezer. En ook de Positieve Boodschap komt, ondanks de naieve toonzetting, toch aan bij de lezer. Als thriller is er een hoop mis mee, maar het boek werkt toch wel. vreemd, en dus 2 **.