Erg goed stuk van Brooks, waarin hij beschrijft wat hij hoopte van McCain-campagne.
Ik ben het er wel mee eens: van het voorjaar hoopte ik dat het Obama-McCain zou worden, omdat het allebei toekomstgerichte, patroondoorbrekende figuren zijn.
Maar het is niet gelukt. Obama had een voorsprong maar geen grote, en ging dus het gangbare liedje van de Dems zingen: pandering naar vakbonden, gelul over dat Busch de schuldige is voor de kredietcrisis, enz. Begrijpelijk, maar wel jammer. In ieder geval bleef hij wel koel en koersvast.
En McCain zorgde voor een hoop vuurwerk, maar op de verkeerde manier. Palin, opschorting campagne, enzovoort. Hij werd ook het gebruikelijke campagnevoeren ingezogen, en erloor zichzelf. Ongetwijfeld tot zijn eigen frustratie.
Maar dat het hem zo makkelijk gebeurde, diskwalificert hem ook. Brooks zegt dat hij een prima president zou zijn geweest, maar ik ben er niet zo zeker van. Hij is niet goed in staat weerstand te bieden aan het mechanisme. Obama kan dat ws. wat beter, en snapt het ook beter.
m
3 comments:
Ik heb de indruk dat McCain op het eind meer zichzelf is. Het maakt toch niet veel meer uit, hij kan alleen nog maar winnen, als je begrijpt wat ik bedoel.
kees
inderdaad, Kees. Hij neemt zichzelf
wat minder serieus, en is daardoor ook weer wat sympathieker.
Ja, maar hij heeft zijn kans laten lopen. Ik vind het wel een beetje zielig, maar dan nog steeds; dan had ie maar moeten zijn wie hij pretendeerde te zijn.
m
Post a Comment