Ik heb ooit eens bewwerd dat de opera's van Verdi "uitvoeringproof' zijn:
zelfs met een matige bezetting en een rare regie blijven ze werken. Ik
denk dat dat voor vele echt zo is: Rigoletto, Ballo, Traviata
bijvoorbeeld. Voor andere minder: Trovatore en Don carlos bijvoorbeeld
zijn erg gebaat bij eens terke cast.
Maar het geldt in ieder geval niet voor Simom Boccanegra. Ik ben onlangs
naar een opvoering daarvan geweest van DNO, en het was een ramp. het
verhaal van Boccanegra is lastig te volgen, en de regie maakte dat gans
onmogelijk. Een zeer duister gedoe met erg veel tentdoek. En in het begin
een blauwe belichting waardoor het geheel (voro mij althans) zeer
vlekkerig werd. De scene in de Senaat (normaal een van de hoogtepunten)
werkte totaal niet meer. pas in de tweede akte zag de muziek kans om door
het tentdoek heen te breken, en begon het, ondanks de regie, een beetje te
werken.
Muzikaal gezien was de uitvoering adequaat. Zangers redelijk tot goed, met
vooral een sterke Scandiuzzi (Fiesco) en (opemrkelijk) Portilla (Adorno),
orkest redelijk. Toch lijkt Metzmacher mij geen echte Verdi-dirigent. hoe
dan ook: daaraan lag het niet. Het lag aan de regie dat het een matige
avond was.
No comments:
Post a Comment