Er is weer een capo di tutti capi opgepakt: Bernardo Provenzano. Wat
iedere keer opvalt bij dit soort lieden zijn de omstandigheden waarin ze
leven. Provenzano woonde op een wat vervallen boerderij, bepaald niet
badend in luxe. Op het moment van de inval was uien aan het snijden in de schiir.
Bij de vorige grote arrestant, Toto Riina, was dat ook
al zo. Ook hij leefde eenvoudig.
Dat is toch wel gek: een enorme "criminele organisatie", met een omzet van
miljarden. Inhaligheid en meedogenloosheid wat de klok slaat. Je zou
denken dat de grote baas dan het nodige naar zich toe laat vloeien.
Misschien is dat ook wel zo, maar het wordt in ieder geval niet in
prettige, laat staan luxueuze, leefomstandigheden omgezet. Blijkbaar kan
hem dat toch niet zoveel schelen. De angst op te vallen en gearresteerd te
worden zal daar mee te maken hebben, maar iets luxer had toch wel gekund. Maar
nee, Provenzano stond gewoon uien te snijden in de schuur.
Als hij dat had gewild, had hij ook gewoon boer kunnen worden of blijven.
Dat had een hoop gedoe bespaard.
Weelde is dus duidelijk niet het motief van mannen als Provenzano. Wat wel? Macht? Blinde ambitie?
Wreedheid en moordzucht?
Opmerkelijk is ook dat het beeld dat geschetst wordt in de amerikaanse
mafiaserie The Sopranos hetzelfde is. De meeste mafiabazen leven daar wel
in tamelijke luxe, maar niet heel extreem, en wat belangrijker is: het
gaat ze daar niet om. Sommigen (de oude Corrado "junior" bijvoorbeeld)
leeft in zeer gewone omstandigheden.
No comments:
Post a Comment