GL en het verleden

Ik heb inmiddels begrepen dat het bij de onverwachte steun voor Pormes in de partijraad van GL gaat om een actie van de zgn. "activisten", waarmee worden bedoeld de leden van GL met een verleden in het actiewezen (kraakbeweging, antirasjisme, dierenbevrijding, etc, etc). Zij menen (heb ik begrepen) dat het royeren van Pormes een bedreiging inhoudt voor hun eigen positie. In dat verband wordt als voorbeeld de vooraanstaande GL-er Wijnand Duyvendak genoemd, die ook nogal wat voetstappen in het actiewezen schijnt te hebben.

Probleem is natuurlijk dat in het actiewezen nogal eens gehandeld is in strijd met de wet. En de activisten vinden dat ze dat niet nagedragen mag worden, omdat ze het zo goed bedoelden, jong waren, etc. Of ze menen zelfs dat dat nog steeds moet kunnen.

Een vergelijkbaar probleem speelt, ook bij GL, als het gaat om het steunen in het verleden van regimes waarvan het optreden op gespannen voet stond (of staat) met de mensenrechten: China, SU, Cuba, Vietnam, etc. Paul Rosenmoller is daar een voorbeeld van.

Het lastige daarbij is niet dat iemand van mening is veranderd. Dat komt vaker voor, en daar is niks op tegen. Het moet neit te vaak voorkomen, want dan ga je iemand niet meer serieus nemen, maar het is op zichzelf geen probleem. Zalm schijnt ook ooit een gevaarlijke anarchist geweest te zijn, en wat zichtbaarder is Jan Marijnissen een voorbeeld van iemand die van opvatting is veranderd, en daar redelijk duidelijk over is.

Maar het moeizame van die GL-ers als Rosenmoller is dat ze van twee walletjes willen eten. Aan de ene kant stellen ze zich op als zeer regeringsfahig en erg braaf, maar aan de andere kant laten ze zich ook voorstaan op hun linksheid, morele hoogstaandheid en wat dies meer zij. Daarbij wordt verwezen naar hun verleden. Als echter gewezen wordt op de onzinnige en zelfs afkeurenswaardige standpunten die ze hebben ingenomen, wordt wat vaag verwezen naar dat de tijden toen anders waren (maw: "ik deed mee aan de mode"), en wordt er geen duidelijk aftand genomen. Sterker, je krijgt de indruk dat ze nostalgisch-narcistisch terugkijken op die tijd, toen ze zo lekker bezig waren. En de saaie burgerlijke types die het achteraf bij het rechte eind hadden, zijn nog steeds saaie burgerlijke types waarnaar niet geluisterd hoeft te worden.

Zowel bij de (ex-)activisten als bij de lieden met een communistoide verleden bestaat dus de neiging om andere normen dan de wet aan te leggen voor zichzelf. Dat is voor een normale politieke partij natuurlijk nogal merkwaardig. Maar nog lastiger is het dat diezelfde politieke partij hoog van de toren blaast als een andere groepering een norm heeft die afwijkt van de wet ("witteboordencriminelen"), of als een andere partij iets vindt wat op dit moment is verboden (SGP als het om vrouwen, allerhande al of niet vermeend racistische groeperingen).

Die worden om de oren geslagen met lagalistische redeneringen, maar als het om de eigen partij en het eigen verleden gaat, dan is het tolerantie en relativering wat de klok slaat. Kortom: huichelaars.