nationale kampioenen

Met verbazing en ook wel vrolijkheid zit ik te kijken naar die rage om
"nationale kampioenen" te maken, dus bedrijven die een sterke thuisbasis
hebben, en op basis daarvan groot zijn en buitenlandse overnames plegen.

helemaal absurd wordt dat in de nutssector.

het italiaanse bedrijf Enel wil het franse nutsbedrijf Suez (tevens
eigenaar van Electrabel) overnemen. Wat doet de franse overheid? De
bekokstooft (zo lijkt het tenminste0 een snelle fusie van Gaz de France
met Suez. Zo ontstaat een "nationale kampioen" met een marktaandeel van
(op gasgebied) ik meen 87% in Frankrijk. Een vrijwel monopolist dus.

En Frankrijk denkt dat het nationale belang ermee is gediend. En dat slaat
natuurlijk nergens op. Integendeel.

Want wat gebeurt er, aangenomen dat die fusie doorgaat? De franse kampioen
gaat lekker in het buitenland overnames doen, bijvoorbeeld Essent opkopen.
Prachtig. Maar Nederland is een concurrerende markt, en er wordt voor
gezorgd dat er niet 1 partij een (bijna)monopolie krijgt. Dus moet de
nieuwe eigenaar van Essent hier sterk concurrerende tarieven vragen. En
hoe bekostigt ie dat? Door natuurlijk het bijna-monopolie op de thuismarkt
te gebruiken.

Dit gaat er dus op neer komen dat de franse consument de nederlndse
consument gaat subsidieren.

In wiens belang is zo'n fusie eigenlijk? Niet in dat van de franse
consument, dat is duidelijk. Wel misschien in het belang van de
nederlandse consument, maar dat zal in Parijs wel geen overweging zijn
geweest. Misschien in het belang van de top van beide bedrijven, want die
kunnen lekker ondermekaar zaken blijven doen. En de top van Gaz de France
gaat erop vooruit in status.

Maar daat het franse publiek dze flauwekul voor zoete koek slikt is
opmerkelijk.

Maar de rest van de wereld kan er zijn voordeel mee doen.