De vleugels van Verbeek

Afgelopen zondag heb ik me zitten verbazen over Gertjan Verbeek, de
trainer van Heerenveen.

Wat was het geval? FC Utrecht miste alle voor de hand liggende
vleugelverdedigers door blessures en schorsingen, en was dus gedwongen
met noodoplossingen te komen.

Dat betekende: aan de linkerkant de 19-jarige Erik van Buren, die voor
het eerst in het eerste 11tal speelde, en aan de rechterkant de
middenvelder Hans Somers. Beide spelers misten ervaring als vleugelback.
Somers is bovendien voor die positie aan de trage kant, maar hij is
natuurlijk wel een ervaren voetballer.

Wat stelde Verbeek daartegenover? Aan de linkerkant de snelle,
opportunistische Nilsson, en aan de rechterkant de handige aar nogal
langzame Yildirim.

In de wedstrijd werd al snel duidelijk dat Van Buren het moeilijk had
tegen Nilsson. Maar tot kansen leidde dat niet. En ook werd duidelijk
dat Yildirim niets in te brengen had tegen Somers.

Verbeek liet deze situatie bestaan tot diep in de tweede helft, ook
ruimschoots nadat FC Utrecht op 1-0 was gekomen. Pas tien minuten voor
het einde wisselde hij Yildirim voor Prager. Die ging op de plaats van
Nilsson spelen (op links dus), en Nilsson kwam naar rechts. En daar
bleek hij veel sneller dan Somers, zoals verwacht. Somers hing als een
waterskier achter aan het shirt van Nilsson.

Ik snapte niet waarom Verbeek niet al eerder Yildirim en Nilsson
omwisselde. Yildirim zou tegen Van Buuren steeds naar binnen zijn
gekomen, over Van Buurens zwakke linkerbeen. Maar veel belangrijker:
Nilsson zou het Somers veel lastiger hebben gemaakt dan Yildirim. Een
achteruitgang kon het niet wezen.