Barbier

Afgelopen maandag voor de laatste keer naar de Barbier (Rossini) in de
Dario Fo-regie geweest. Ik ben er de afgelopen jaren al zeker twee keer
eerder heen geweest, en het blijft een leuke voorstelling, al is de
regie af en toe wel erg druk. Maar de hoogtepunten daarvan blijven
werken. De schitterende verbeelding van de laster-aria van Don Basilio
(La Calomnia, prachtig stuk trouwens), het gedoe met de pop van Don
Bartolo in de finale van de eerste akte, het nergens op slaande maar wel
amusante geklooi met het paard, de gondels.

Wat wel iedere keer opvalt is het enorme verschil in kwaliteit tussen de
eerste en de tweede akte. De eerste is niet alleen veel langer, maar ook
veel leuker. Vrijwel alle sterke muziek van de Barbier zit in de eerste
akte. De tweede lijkt veel meer haastwerk.

De uitvoering was adequaat. Rosina (Silvia Tro Santafé) en vooral graaf
Almaviva (de voortreffelijke Antonino Siragusa, een favoriet) sprongen
er in positieve zin uit.

Affijn, voor de laatste keer deze Barbier. Jammer.